ein dag i livet

av den 26. juni 2017

Vi åt frukost saman før du skulle jobbe litt i ein hage. Vi hadde vore på bondens marked og no drakk vi eplejus frå Hardanger og åt blåbærsyltetøy laga med honning. Det beste var lefsa med kulturmjølk, og jordbærsafta som minna sånn om bestemor. Da du hadde kyssa meg og gått rydda eg opp og satte på ein dokumentar. Det regna ute, men her kan ein ikkje sitte og vente på fint vêr, så eg kledde meg for ein joggetur. Det regna allereie ganske mykje da eg byrja å løpe, men i løpet av dei tredve minutta eg var ute er eg sikker på at denne byen tok ny nedbørsrekord. Det var store dammer i vegene, det var litt deilig, men litt kaldt å lande i dei. Da eg kom heim var du allereie her. Vi åt litt lefse og tok bussen til ein marknad. Det var ikkje så mykje for oss der, eg var mest imponert over huset vi var i. Vi lurte litt på kva vi skulle finne på, så kom eg på den utstillinga vi hadde prata om. Da vi endeleg kom dit var det berre ein halvtime til dei stengde, men det var nok. Etterpå ville eg heim, så du vart med på det sjølv om du eigentleg berre ville vere i byen. Det var jo ikkje så lenge til vi skulle gå og ete, der du hadde reservert bord. Heime satt du med dataen, prøvde å leie ein bil til sommarferien. Eg sov. Rett før vi skulle gå fann du ut at vi heller skulle ta ein taxi. Eg var glad og ville helst skryte av alt vi skulle gjere, men sendte berre ein snap av oss medan vi venta på taxien. Vi åt tapas. Bakt chevre med aprikossaus og pistasjnøtter. Vi hadde ikkje så mykje å snakke om. Anna enn maten. Baconsurrede dadlar sjølvsagt. Det beste var kveita, det var vi enige om. Den hadde vi berre slengt med sånn i siste liten. Så byrja vi å konkurrere om kven som var best i flest ting. Espresso og créme brûlée. Så ga vi komplimenter. Prøvde å finne på ting vi ikkje hadde sagt før. Etterpå gjekk vi og drakk øl og spela shuffleboard. Eg var best. Halv ti tok vi bussen heim igjen. Det hadde regna meir eller mindre uavbrutt heile dagen. No hadde det slutta. Byen låg delvis i sol. Himmelen var ein eksplosjon, den berre låg der, mellom heisekraner og hustak, og venta på at vi skulle stå i gangen og halde rundt kvarandre og beundre den. Før vi la oss spela vi mariokart. Du var best.

2 kommentarer

  1. elinelundfj · 26. juni 2017

    hei s!

    for en fin tekst dette er. har du lest rune christiansen før? på en måte minnet denne teksten meg om ham, og særlig romanen hans «krysantemum» som er full av flotte hverdagsbeskrivelser som denne, hvor det hverdagslige liksom løftes opp og blir så viktig – noe den er, for det er hverdager det finnes flest av. jeg liker dynamikken mellom jeg-et og du-et her, og ikke minst byen som en slags tredje hovedperson, det er en by jeg kjenner igjen: med regnet, letingen etter ting å finne på. håper du skriver flere tekster som denne her på skriv.no!

    <3 god mandag til deg,
    eline

  2. pedro · 2. juli 2017

    Enig med Eline! Likte denne teksten veldig godt; den er både hverdagslig og samtidig har den også noe uavklart ved seg, en eller annen slags gåte som gjør at jeg blir nysgjerrig på dette forhioldet, på dynamikken i det, på historien! spesielt fint er det når de er på tapas-restaurant og du skriver

    Vi åt tapas. Bakt chevre med aprikossaus og pistasjnøtter. Vi hadde ikkje så mykje å snakke om. Anna enn maten.

    Dette kunne jo ha vært kjipt, på en måte, men vi skjønner at det også er fint, at det er sånn det er AKKURAT NÅ.

    Og ja, send gjerne inn flere tekster! Det hadde vært kjekt!

    Alt godt fra Pedro

Legg igjen en kommentar