haust

av den 24. august 2015

Når sommarblomene visnar og alt er over og det byrjar på nytt igjen, kan vi endeleg ta fart og springe framover langt framover, men vi sit fast. Heilt fast og vi veit ikkje heilt i kva, men det er seigt og hardt og mjukt på ein gong og det tek tak i oss som ein kjæreste tek tak i blomebuketten, grådig og eigedomssjuk, glad, men mest redd. For kva er det som skjer no, kor skal vi gjere av oss, kor skal vi gå når vi ikkje skal kome nokon veg, når alle andre går hit og dit og fram og tilbake og vi ikkje kjem oss tilbake, vi kjem oss berre fram, men ikkje fort nok eller kanskje alt for fort. Det kvin i knea og dirrar i senene, vi må ein plass, vi må alle plassar. Det er så viktig å vere åleine, å kjenne grå sky av einsemd bak seg overalt. Det er viktig å ha andre, ha alle, ta vare på kun seg sjølv og kun om ein må. Sola skin ikkje her inne, men vi kjem oss ikkje ut, for kanskje vil vi vere her, kanskje det er vi sjølv som held oss att fordi vi er redde for den gleda som ventar oss, den som alle andre allereie har funne, den som gjer ting enkle og ukompliserte og så veldig givande. Men vi trur ikkje på dei, lit berre på oss sjølve og det gjer vi antageleg heilt rett i for sjå da, sjå kva dei gjer og kva dei seier og når dei tiar og kva det gjer med dei.

Ein dag kan det hende vi når fram, så kanskje vi bør snu.

1 kommentar

  1. MLS
    MLS · 27. august 2015

    Jeg får frem en litt dyster følelse når jeg leser dette, men samtidig ser jeg et håp og en tankegang som går mot noe lysere, noe lettere, noe som ikke holder taket, som du skriver. Jeg ser en følelse som holder tilbake, en redsel kanskje, eller en byrde som ligger i veien for at noen skal kunne komme dit de vil, eller se det.
    Jeg liker hvordan du leker med ordene og skaper så unike bilder, lar leseren tolke og se selv hva som står mellom og på linjene. Likte også veldig godt hvordan den utviklet seg, samtidig som den holdt seg enkel og komplisert samtidig. Sånt er godt å lese, ting som du ikke helt skjønner, men skjønner likevel.

    Klem, Martine

Legg igjen en kommentar