Kveld

av den 14. desember 2016

Ho røyker lange sigarettar. Smalare enn dei vanlege, med kvitt filter. Held dei fast med tynne fingrar, lener hovudet bak og blæs ut. Ser opp mot himmelen. «Murakami skriv om folk som ikkje ser opp», seier ho.  Stemmen går langsamt, stille. Auga fortsatt planta mot stjernene. «Ingen ser opp, og legg derfor ikkje merke til at det har dukka opp ein liten, grøn måne ved sidan av den vanlege.» På leppene hennar har det lagt seg ein blå kant. I mørkret er den ikkje tydeleg, men eg ser den. Nokre gongar tørkar ho dei med ein kvit serviett, før ho enno ein gong løftar opp vinglaset. «Det han kanskje ikkje veit,» fortset ho,  «Murakami altså, er at det er fleire månar der oppe. Vi berre ser dei ikkje. Drøssevis av månar sirklar rundt jorda, men dei er så små at ingen kan sjå dei.» Ho stumpar sigaretten i eit oskebeger, men gjer det ikkje skikkeleg. Røyken siv fortsatt opp. «Er ikkje det litt trist?» spør ho, og ser på meg. Eg har kvilt olbogane på bordet, men no løftar eg dei av. Lener meg bakover og ler. «Eg veit ikkje!» Ho smiler med auga peikande nedover. Løftar glaset og tar dei siste, raude dropane. «Skal vi ta enno ein runde?»

1 kommentar

  1. pedro · 16. desember 2016

    hei og takk for en fin tekst! nesten som et lite fragment fra en film, tenkte jeg da jeg leste den; som om vi bare får se et lite utsnitt av noe som er mye større, som vi aner (at disse to har en relasjon, men hva slags?/at de har sittet der en stund, men hvor lenge?/at det har skjedd noe før dette, men hva? og at det kommer til å skje noe etterpå, men hva?) og som vi må INNBILLE oss/leve oss inni når vi leser, litt på samme måte som disse månene teksten snakker om; det er ikke alt som er synlig, og jeg tenker at det er litteraturens fremste styrke: å vise frem tilværelsens skjulte sider, men også å insistere på at det som er usynlig kan hjelpe oss til å bruke forestillingsevnen, vår nysgjerrighet og empati. kjempefint!

    fortsett gjerne å sende inn tekster!

    alt godt fra pedro

Legg igjen en kommentar