vatten

Heimafrå

av den 4. august 2016

Det var ein sommar, eg gikk rundt og det var kalde skyar over meg, svarte skyar og flaggermus under brua der eg gikk, eg glodde på det blanke vatnet som var så raudt og mørkeblått at eg nesten falt uti. Eg greip etter ei hand, slik du gjer òg, eg greip tak i lufta som var kald og fuktig, famla rundt med hendene i vêret, velta nesten. Det byrja ikkje å regne enno, fordi endene symde rundt og rundt i ring enno, dei glefsa etter brødsmular frå hagefesten og folkehavet, dei trippa rundt på land og pekka i seg smular frå forlaten åstad, kvakka mot kvarandre, såg ikkje på meg. Eg måtte gå så fort for å ikkje kome for tidleg, men det var allereie for seint. Eg snubla over småstein i kveldsmørket, eg håpa eg ikkje forsvann i det blå vatnet slik som dei andre endene. Sanda knaskra under skoene, det datt tørre blomar ned frå trea, eg måtte passe meg for å ikkje få dei i hovudet, skulle bruka hjelm, skulle hatt på knebeskyttarar for å ikkje dette i bakken. Eg viste finger til dei svarte trea, retta tunge til dei blafrande blada, trappa hardt i bakken så han skulle bli redd og stikke herifrå. Det vart dag eit par månadar etter, og eg sto på tråppa og såg på måsane.

haust

av den 24. august 2015

Når sommarblomene visnar og alt er over og det byrjar på nytt igjen, kan vi endeleg ta fart og springe framover langt framover, men vi sit fast. Heilt fast og vi veit ikkje heilt i kva, men det er seigt og hardt og mjukt på ein gong og det tek tak i oss som ein kjæreste tek tak i blomebuketten, grådig og eigedomssjuk, glad, men mest redd. For kva er det som skjer no, kor skal vi gjere av oss, kor skal vi gå når vi ikkje skal kome nokon veg, når alle andre går hit og dit og fram og tilbake og vi ikkje kjem oss tilbake, vi kjem oss berre fram, men ikkje fort nok eller kanskje alt for fort. Det kvin i knea og dirrar i senene, vi må ein plass, vi må alle plassar. Det er så viktig å vere åleine, å kjenne grå sky av einsemd bak seg overalt. Det er viktig å ha andre, ha alle, ta vare på kun seg sjølv og kun om ein må. Sola skin ikkje her inne, men vi kjem oss ikkje ut, for kanskje vil vi vere her, kanskje det er vi sjølv som held oss att fordi vi er redde for den gleda som ventar oss, den som alle andre allereie har funne, den som gjer ting enkle og ukompliserte og så veldig givande. Men vi trur ikkje på dei, lit berre på oss sjølve og det gjer vi antageleg heilt rett i for sjå da, sjå kva dei gjer og kva dei seier og når dei tiar og kva det gjer med dei.

Ein dag kan det hende vi når fram, så kanskje vi bør snu.

fisk

av den 11. mars 2015

Over vågen sig skodda fortare for kvar centimeter sola går vestover og eg er ueinig når du reiser deg opp og seier god natt da, for sola har enno ikkje gått ned, men eg forstår at du ikkje vil at vi skal sitte og sjå på solnedgangen slik dei gjer i alle dei tenåringsfilmane vi fråråda kvarandre å sjå. Det er skrekken for å bli dratt inn i det som trekkjer deg opp, eg forstår deg godt, men tykkjer fortsatt du er svak, og eg fnyser av deg men klarar ikkje å hindre meg sjølv i å flire søtt og eg tar meg sjølv i det, så teit å flire søtt, eg kremtar og lener hovudet bakover og ser på deg med eit blikk som seier skjerp deg, det er fortsett opne blomar i vegkanten og fiskane er ikkje ferdige med å hoppe etter fluer, vi kan fortsette å kaste brødsmular på dei, for smultringen eg kjøpte på deli de luca er for tørr til at det kan vere sunt for mennesketenner å kjempe seg gjennom han. Vatnet blauter han opp. Så du seier ok greitt for fiskane sin skyld, og eg tenkjer at eg håpar at du ikkje trur det er for deg eller meg du set deg ned, for himmelen er så raud og doggen på trea får dei til å sjå nydusja ut, sjølv om det ikkje har regna på fleire dagar, og skodda skal snart legge seg over dei hoppande fiskane uansett så dei skjønnar at det er natt og dei skal gå til ro bak ein stein eller kor det no er fiskar går når dei skal leggje seg for å sove eller kanskje ta eit glas med venar før dei symjar åleine heim og kjenner seg einsam og glad på ein gong, og eg trekk handa mot lomma for å sjå kva klokka er, men klarar heldigvis å stoppe meg sjølv i siste augeblink, for eg veit jo kva klokka er, sola er nær på å gå ned, himmelen blir berre raudare og raudare og eg ser på deg at du òg er raud, vatnet er raudt, vågen er raud. Rett før sola listar seg dei siste små skritta ned bak åsen, har skodda sige over vatnet og er på veg opp mot bryggekanten og det er ikkje anna å gjere enn å reise seg og løpe så fort ein kan.

i måneskin

av den 11. august 2014

I skuggen av eit kirsebærtre med bare greiner sit vi pal, med verda i hendene, rennande mellom fingre med nylakka naglar. I den augeblinken alt kjem att, klarar vi ikkje å sjå oss tilbake for å finne meining, så vi stirrar framover, rett fram, så langt vi kan, knip auga saman når det byrjar å svi fordi vi ikkje kan blunke. Eit skrik av stille skyt ut av oss og ekkoet ljomar mellom fjella for evig og alltid. Det tar berre for lang tid å forstå at tida ikkje kan oppta oss meir enn vi opptar oss sjølv, eller kanskje kvarandre. Vi sit for tett, klemmer oss mot kvarandre som om verda trengjer oss opp i eit hjørne, det er domens tid, det er no vi må svare for oss og vi må svare riktig, men alt som kjem ut av munnane våre er eit tynt slør av frostrøyk i oktobernatta, månen set farge på stemmane som sit fast i halsen. Dei seier at etter vinter kjem våren, men alt vi anerkjenner er hausten som endeleg dreg kulda tilbake over det dunkande brystet og gjer ord om til røyk, meining om til måneskin.

Nyttår

av den 27. juli 2014

 

Eg bryr meg ikkje

under himmelen

eller stjerner som fell

i bakken på nyttårsaftan

og smil og klemmar

og lepper som ikkje møtast

i sentrifuger,

berre om lysår

blir dagar

i staden for netter

og eple som dett i bakken

og held oss på føtene

så vi ikkje forsvinn

ut i det blå

 

Skjorte

av den 7. mars 2014

Om dette skal gå, kan vi ikkje fortsette, seier du og slår kaffikoppen så hardt i bordet at det skvetter mørkebrune flekkar på kvitskjorta som eg strauk medan du sto på badet og danderte håret som om det var ei bryllaupskake, med ei kjensle blanda av nervøsitet og spenning, klar for å erobre verda, klar til å gå ut døra, men så seier eg at no må eg vaske og stryke skjorta di ein gong til og flirer litt fordi ein god latter forlenger livet, og ein vil jo leve lenge, ein må jo det, og du ser på meg med eit blikk som eg kjenner for godt til å forstå kva betyr, og du vrenger skjorta av deg og legg ho på bordet, oppi dammen med kaffi, og eg sukkar fordi no vart ho enno meir flekkete, men kva har det å seie, ho skal jo vaskast uansett, og da blir ho akkurat slik som ho var før, god som ny, kanskje til og med enno kvitare, i allefall viss eg brukar litt bleikemiddel attåt, det kan eg jo gjere, det brukar bestemor å gjere når 17. mai-duken blir alt for fargerik av kremkaker og krumkaker og kaffi og jordbæris, for ein må vere forsiktig med fargene, det kan aldri bli kvitt nok, det er alltid mogleg å bleike meir, og eg står der med flekkete skjorte i handa og du står berre der framom meg utan skjorte og det går eit sukk gjennom kroppen min og det går eit sukk gjennom kroppen din, og blikka våre møtast på ein annan måte enn tidligare, og alle tre og steinar og grasstrå dett i bakken, skjorta dett også i bakken, og eg svarar at dette kan ikkje fortsette om vi går.

i ein by

av den 3. mars 2014

Bergen sine veggar

er høgare enn sitt eige beste

likevel når dei

aldri heilt opp til himmelen.

Alt som skjer rundt og i meg/oss/ingen

av den 18. november 2013

I all forvirringa

renn vatnet rett ned

kjører bilen opp og ned og opp

går trommelen rundt

går alt rundt

 

i starten kryp sanninga framover

til ho snur

forsvinn

og kjem ikkje att

uansett kor mykje du leitar og grev

 

trea vaiar i vinden

vinden veit ikkje kor han skal

heng seg fast i vaiande tre

 

fuglane døyr

dett i bakken

blir liggande på ryggen

 

bileta heng skeivt

 

trea står skeivt

 

sola klarar ikkje å la vera

ho skin

skin og skin

sjølv om ho er lei

skin sjølv om ho har skine i milliardar år og er dritlei

 

og vi forstår ikkje noko.

 

Fram

av den 7. oktober 2013

Vêret blir aldri betre og vinden passerar vindauget mitt kvar dag utan å tenkje seg om, utan å sjå seg tilbake og lure på kor han skal og kva han forlèt. Ballongane krympar for kvar dag. Snart heng alle rett ned, som om lufta har vorte tyngre eller tyngdekrafta har vorte sterkare. Bilane sluttar aldri å rulle opp og ned vegen. Menneska sit ikkje i dei, dei er ikkje ein gong i seg sjølv, det er berre legemet deira som svirrar rundt i miljøskadelege forpestarar. Og blomane i vegkanten døyr og marihønene på blada døyr fordi lufta består av meir eksos enn oksygen og det blir for mykje, dei har klart seg hittil, men no går det ikkje meir. Og menneska kjører på. Dei gir seg ikkje, for dei skal fram, dei må fram, det er berre fram dei skal til og frå. Du kan spørje dei kor dei skal, og dei svarar at dei skal fram, og du kan spørje dei kor dei kjem ifrå, og dei svarar fram. Det er det viktigaste. Det gjelds å halde seg i rørsle. Aldri stoppe opp. Slik som vinden som byksar seg fram utan å sjå seg for. Slår i koll kva det måtte vere som står i vegen, for han skal fram. Menneska klagar på regnet, men aldri på vinden. Regnet dett berre. Menneska likar ikkje ting som dett rett ned. Skal det dette, må det i det minste sprette opp igjen. Vinden dett aldri, han berre flyr rundt omkring i store, pompøse rørsler og lagar skummel lyd. Vinden kan vere skummel, men regnet er aldri skummelt, tenkjer menneska når dei rullar i veg med bilane sine. Vinden kan velte ting og kaste ting rundt, men regnet dett berre rett ned og gjer oss blaute og irriterte. Regnet tar oss ingen veg. Men vinden, derimot, får vindmøllene til å snurre, og dynamoane til å gnistre og vi får elektrisitet som vi kan ha i bilbatteria våre når vi skal på tur, når vi skal oppdage verda og forstå kven vi er og kva vi kjem ifrå og kor det skal bli av oss.

 

 

(Frå 13. mai 2013 i ein annan by.)